Featured Post

Saints and Feasts of October 19

Monday, July 22, 2019

The Wondrous Encounter of the Greek Poet Angelos Sikelianos with Saint Mary Magdalene


Angelos Sikelianos, born on 28 March 1884 and died on 19 June 1951, was a Greek lyric poet and playwright. His themes include Greek history, religious symbolism as well as universal harmony in poems such as The Moonstruck, Prologue to Life, Mother of God, and Delphic Utterance. His plays include Sibylla, Daedalus in Crete, Christ in Rome, The Death of Digenis, The Dithyramb of the Rose and Asklepius. Although occasionally his grandiloquence blunts the poetic effect of his work, some of Sikelianos finer lyrics are among the best in Western literature. In the six years from 1946 until 1951, he was nominated for the Nobel Prize for Literature.

In November of 1914, the young poet went to Mount Athos on a pilgrimage to be touched by God. His companion in his travels was the famous author Nikos Kazantzakis. Forty days they wandered as pilgrims on the paths of Mount Athos and visited its monasteries and sketes. They were stunned, both of them leaving in their writings the strong impressions of their spiritual wandering.


One of the monasteries they visited was Simonopetra. They ascended the Arsana path, and when Sikelianos arrived at the monastery he had an unprecedented experience: when he went to kiss the incorrupt hand of Saint Mary Magdalene, he felt it to be warm like the hand of a living person. His astonishment was so great, that he kissed the hand three times. Sikelianos went on to put this astonishing experience to lyrics in his famous poem "Magdalene", which ends with the lines:

Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου μέγα αστέρι·
σε μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό,
για να φιλήσω λείψανο το ατίμητο Σου χέρι·
κ᾽ ήταν ακόμα, ως πίθωσα τα χείλια μου, ζεστό!

Magdalene, Magdalene, the great star of longing;
you even brought me the faithful one up to a monastery,
to kiss the relic of Your honorable hand;
and it was still, as I drew my lips near, warm!


A few months later, on 1 September 1915, he wrote the following words in his diary, recalling the wondrous moment:

Στης Σιμωνόπετρας.

Το έβγα μας στον αρσανά. Θάλασσα·
ο αφρός φαίνεται άξαφνα ζεστός, σα να καίει μια αγαλλίαση ζωής.
Και θυμούμαι άξαφνα το ζεστό χέρι της Μαγδαληνής, στη Σιμωνόπετρα.
Ο ανήφορος στη Σιμωνόπετρα.
Η δάφνη δεξιά ζερβά βλαστομανάει απίστευτα·
δαφνοπόταμος.
Δίπλα τρέχει λαγκαδιά που τα ξερόδεντρα τυλίγουν άφθονα οι κισσοί.
Το κύμα ακούεται κάτου, κι απάνου το νερό.
Δάσος δαφνών βαΐα.
Απάνου καλεί ένα σήμαντρο χαρούμενο, τρεμάμενο
σα γεράκι που ζυγιάζεται στο γκρεμό και φέρνει κύκλους.
Μη τον ξεχνάς αυτόν τον δρόμο· τη θεία θέρμη της Μαγδαληνής.
Όλο το σώμα νικητήριο μέσ᾿ απ᾿ τα άγια.

At Simonopetra.

We took to Arsana. Sea;
the foam seems to be suddenly warm, as if it burns with a life of joy.
And I suddenly remember the warm hand of Magdalene, at Simonopetra.
The slope at Simonopetra.
The laurel tree from right to left blooms incredibly;
a river of laurels.
Next to it runs a valley of dried up trees where plenty of ivy wraps.
The waves can be heard below, and water above.
A forest of palm laurels.
Above can be heard a joyous semantron, trembling
like a hawk calculating on the cliffs and encircling.
Do not forget this path; the divine warmth of Magdalene.
The whole body is victorious within the holy.

Of course, it is very common for a pilgrim to experience this astonishing miracle of Saint Mary Magdalene. Her incorrupt hand maintains a 98.6 degree fahrenheit temperature, as if it were a living hand. The warmth is interpreted by the monks of Simonopetra to be a testimony of the warm love she has for Jesus. And due to the fact that she works so many miracles at the monastery, the monks consider her the second founder and abbess of the monastery.

Μαγδαληνη
(Απο τη συλλογη «Πασχα των Ελληνων»)

Αγγελος Σικελιανος

Την ώρα σ’ όλα τα πουλιά γλυκός που πέφτει ο ύπνος
και στο χαμηλοθώρητο σβημένο δειλινό
των ασταχυών ο ανασασμός είναι μεστός σα δείπνος·
π᾽ ο αποσπερίτης αρχινά νά τρέμει στο βουνό·

που στην καρδιά μας, άφθαρτη ξεχύνεται η πραότη,
τού σπλάχνου μας σα να ‘φτανε — πανάχραντη θροφή —
λίγο ψωμί για να γευτεί κατάβαθα τη θεότη,
κι ακολουθάει τον Έσπερον ο νους μας στην κορφή·

που ᾽ναι αγαθή στά πόδια μας όλου του δρόμου ή σκόνη,
και μια συμπόνια αξήγητη, στα πάντα αναρροεί,
ένας καημός αμίλητος τα στήθια μας φουσκώνει
σαν αρχινά από πάνω μας των αστεριώ ή ροή·

που, κι αν με μόνο ενα σκυλί στη στράτα απαντηθούμε,
κρυφή η ευλάβεια μέσα μας ανθίζει περισσή·
την ίδια λάτρα ως να ‘χουμε, τον ίδιο ως νά ποθούμε
πόθο, ζωσμένοι απ’ τ’ άπειρο, σάν έρημο νησί,

λύχνο να ιδούμε από μακρά σε σπίτι να σαλεύει,
θαρρούμε κ’ ήλιος έλαμψε στην ήσυχη βραδιά,
κι ως πεταλούδα, γύρα του, σπουδαχτικά παλεύει
νά ζεσταθεί στ᾽ αντίκρισμα τ’ ανθρώπινο ή καρδιά —

κι ό Ιησούς κ’ οί μαθητές, ανάμεσα στά πλήθη,
μ’ όλο της μέρας τον καρπό χυμένο στην ψυχή,
σέ κάθε άνθρωπου διάνεμα, ν’ απλώνεται στα στήθη,
μες στα σκοτάδια, νιώθουνε ζεστή την προσευχή.

Περνά διαβάτης βιαστικός, κι άλλος κρατεί το ψώνι
για να δειπνήσει σπίτι του, να πιει και να χαρεί·
κι ο Ιησούς, γνωρίζοντας το σπίτι του τελώνη,
μπαίνει, ανοιχτόν ως το ‘βρηκε που Τόνε καρτερεί.. .

Κ’ έκεί που κόβει το ψωμί, κι απλώνει στο προσφάι,
ξάφνου, απ’ τή θύρα ορθάνοιχτη που ξέμεινεν, ορμά,
σαν ένα κύμα θεόρατης αναπνοής του Μάη,
τό πλούσιο μύρο σπάζοντας στά πόδια του σιμά,

σα με τον ήλιο τρικυμιά κυλώντας, δοξασμένη
απ’ όση μες στό σπλάχνο της έστέναξε ηδονή,
με των μαλλιών την άμετρη φεγγοβολή λυμένη,
τα δάκρυα της σφουγγίζοντας κρουνό, ή Μαγδαληνή !

Τα μάτια της να σήκωνε και να ‘βλεπε τα χίλια
της νύχτας άστρα σα φιλιά, κι ο μέγας τους σφυγμός
να χτύπαε στ’ αναμμένα της απ’ τις αγάπες χείλια,
βαθιός δε θα χυνότανε μες στη νυχτιά ο λυγμός,

σαν τούτος οπού γιόμισεν ολάκερο το δώμα,
κύμα, στο κύμα π’ άπλωνεν από την ευωδιά·
με κολλημένο άκράταγα στα πόδια του το στόμα,
με τον άπάντεχο έρωτα που φούσκωνε η καρδιά!

Λοξά ο τελώνης την κοιτά· κι ο Ιούδας, στη σπατάλη
του μύρου, ως φίδι μέσα του να σούριξε βαθύ,
μεσ’ απ’ τά δόντια του μιλεί, κουνώντας το κεφάλι:
«Γιά τους φτωχούς δε δύνονταν αυτό να πουληθεί;»

Το χέρι μέσα στα μαλλιά τ’ αθάνατα κρατώντας,
στους πλοκάμους όπου σκορπάν τριγύρα, τους χρυσούς,
βαθιά αναγάλλιαν άμετρη, στά πόδια του κοιτώντας
το μέγα κύμα, απόκριση τους δίνει ό Ιησούς:

«Ήρθ’ από δρόμο σπίτι σου, κ’ εσύ δε μου ‘χεις πλύνει
τα πόδια, μηδέ μ᾽ άλειψες μέ μύρο τα μαλλιά·
κι αύτη, στιγμή δεν έπαψε στά δάκρυα ν’ αναλύνει,
κι αυτή, στιγμή δέ μου ‘παψε στα πόδια τά φιλιά·

» κι όπου κι ο Λόγος ο άγιος μου ξαπλώσει, και για κείνη·
στον αιώνα, αυτό που μου ‘καμε, παντού θα μιληθεί.»
Κι ακόμα αυτή το κλάμα της βρύση λαμπρή να χύνει
δεν παύει, μηδ’ απ’ το λυγμό το στήθος το βαθύ.

Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου μέγα αστέρι·
σε μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό,
για να φιλήσω λείψανο το ατίμητο Σου χέρι·
κ᾽ ήταν ακόμα, ως πίθωσα τα χείλια μου, ζεστό!


Currently we have 113 monthly supporters. Our goal is to have 500 monthly supporters.

To read more about supporting the ministry of the Mystagogy Resource Center, either as a monthly supporter or an annual supporter, please visit the DONATE page.

Thank you!

Please Visit Our Sponsors

BannerFans.com